ой да чаго ж чалавек я слабы -
ну ніяк мне не зладзіць з сабою
і жыву я апошнія дні
прадчуваньнем шальнога запою
ой да чаго ж чалавек я слабы…

за Радзіму ськіпела душа,
не душа, а адкрытая рана.
а зь кім піць - мне ня доўга шукаць
я пайду да бывалага сябры
ой зь кім піць - мне не доўга шукаць…

што гарэлку, што дэнатурат -
ўсё глытае мой сябра бязь меры
і хай спачатку я выпью ня шмат
ды спрацуюць расейскія гены!
о, хай спачатку я выпью няшмат…

мы даўно, а цяпер пагатоў,
зможам крэўнымі звацца братамі
як маю прарасейскую кроў
мы тваім самагонам разбавім…
ох, увядзі ж мяне сябра ў запой
каб згубіць лік гадзін і хвілін
ды ўжо варта напіцца дашчэнту,
каб ня ведаць апошніх навін
і ня чуць спадара прэзыдэнта
ох, забяры ж мяне, сябра, ў запой!

мы на час умярцьвім тэлефон,
каб не рваўся пранізьлівым матам
ў нашых душаў утульны прытон
лямант нашых старэючых матак
ох, забяры ж мяне, сябра, ў запой!

звар'яцелыя нашы мазгі
на такія дзівосы наладзім,
а быццам усе маскалі ўцяклі,
ды сьвяты наш Зянон пры ўладзе
забяры ж мяне, сябра, ў запой!

за радзіму не адзін вып'ем стос,
у якую усё болей я веру
і ў яе працавіты народ
з паступовым зьнікненьнем бутэлек.
забяры ж мяне, сябра, ў запой!

каб не сумна было ім паспаць,
жыхарам нашай гадскай будовы,
а будзем выць мы з табой і сьпяваць
самай мёртвай і чыстаю мовай.
ох забяры ж мяне, сябра, ў запой!

і можа здарыцца дзіўная рэч:
да такой мы дап'емся ступені,
што жыцьцё нам падасца чысьцей
хоць чуць-чуць па запою сканчэньні.

так забяры ж мяне сябра ў запой....

© Зьміцер Бартосік

у каго ёсьць працяг?

Am Ende der Wahrheit
Am Ende des Lichts
Am Ende der Liebe
Am Ende - da stehst Du
(Im Herzen wird es leerer - ein Teil geht nun von mir)
Nichts hat überlebt
Wir haben schweigend uns schon lange getrennt
Und mit jedem Tag "Wir"
Wuchs die Lüge unserer Liebe
Und je weiter wir den Weg zusammen gingen
Desto weiter haben wir uns voneinander entfernt

Einsam - gemeinsam
Wir haben verlernt uns neu zu suchen
Die Gewohnheit vernebelt
Die Trägheit erstickt
Der Hochmut macht trunken
Und die Nähe treibt zur Flucht

Tanz - mein Leben - tanz
Tanz mit mir
Tanz mit mir noch einmal
In den puren Rausch der nackten Liebe

Und wenn ich sie/ihn so sehe
Wenn ich sie/ihn erlebe
Wenn ich uns betrachte
Etwas hat überlebt
Und wenn ich Kraft und Hoffnung fände
Wenn ich selbst noch den Glauben an uns hätte
Wenn ich sie/ihn erreichen könnte
Sie/Ihn noch einmal für mich hätte
Wenn die Basis - unser Fundament
Wenn wir uns noch einmal neu entdecken würden
Wenn sie/er nur wollte
Ich will!

чытаў А. і Б. Стругацкіх «Жиды города Питера» — спадабалася лягерная прыпеўка:

я люблю ходить в ведро —
заносить над ним бедро:
писать, какать, а потом
возвращаться в тёплый дом

я люблю словы. люблю, калі яны складаюцца ў расказы як у тым жа «Спектр» Лукьяненкі, калі на пюпітры сёньня прачытаў сьвежы надпіс«кто-то ночью стырил снег…». чмурэю ад канцэптаў на пэрылах «здесь бы…», захапляюся трапнымі выразамі кулінковіча «я трываю, але плачу». я пачынаю чытаць Бероўза і, нягледзячы на ўвесь бруд, адчуваю на смак некаторыя выразы, якія хочацца проста перакатываць ў роце…

я сягоньня неяк не ў сабе…
штосьці з галавой не таго
мне прысьнілася: я — шэф КДБ
ў ардэнах, ў мэдалёх, огого!

захацелася ізноўку заснуць
зноўку ўбачыць сябе на кані…
я скусаў усе локці і грудзі!
ды дарэмна, што ані, то ані…

быць чыкістам марыў я ўсей душой
з малых год як атэстат атрымаў
дык зь ім у ворганы вучыцца пайшоў
і як быццам бы ўжо працаваў

грыф гітары я хутка зламаў,
струны ўсе паразрываў на шматкі!
ды каміся сказала «атвал —
нашей фирме не нужны слабаки»

з тых гадоў ў мыле ўвесь і ў пату
папам карлам ажно хочацца выць
парастраціў жыцьцё на лухту,
а ведзь мог жа ж і шпіёнаў лавіць!

і надзеі амаль што няма…
што заўважаць раней чым памру
не жадаю стучаць за дарма
а за грошы не бяруць… не бяруць :(

© Андрэй Мельнікаў

я еду чыгункай
трэція суткі.
гэта сварка йзноў
ці той кібер-сэкс?
ты ябеш мае зьвіліны,
сука!
па тарыфе
velcom мтс

© tokivytoki

я чакаю калі завібруе,
ўздрыгане у кішэні раптоўна,
дотык твой і мяне усхвалюе,
ўвагу пераключыўшы гвалтоўна

Wenn man mich fragt werden ich lügen
Ich habe Angst vor der Wahrheit
Wenn man mir glaubt bin ich sicher
Doch aus Reue werde ich weinen
Meine Gedanken wühlen im Dreck
Doch meine Hände sind rein
Ich will schweigen und blicke zu Boden
Ich erzähl mir selbst all die Lügen

How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground.
What have we found? The same old fears.
Wish you were here…

нажраўся півам,
пабачыў аднаклясьніцу.
нібы разгар сэсыі,
а мне адно масьленіца.

Растае, як туман, і зьнікае ў нябыт пакрыёму
Усё тое, чым я ганаруся і што я люблю.
Толькі хочацца верыць, што слоем густым чарназёму
Намаганьні нашыя ў гэтую лягуць зямлю.

Можа быць,
Яшчэ крок — і ў бездань.
Мы глядзім у твар бядзе.
Але, павер,
усе гэтыя песьні —
Толькі для цябе.

І балюча наўкол, і пякуча, і ў вочы калюча.
Над вадою плыве нашых мараў нязьдзейсьненых дым.
І былі мы адно для аднога вадою гаючай,
Тым адзіным праменем, дакладней, зь нямногіх адным.

Можа быць,
Панясе нас па сьвеце.
Ты — ў Маямі, я — ў Тыбет…
Але цяпер,
Усе гэтыя песьні
Толькі для цябе.

Мы на беразе мора, якое завецца адчаем,
Мы ўдыхаем расьлінаў марскіх рэзкі ёдавы пах,
Пазіраем наўкол і пачуцьці свае выключаем
І трымаем надзею ў халодных дрыготкіх руках.

Можа быць,
Дзесьні напрадвесьні
Хтосьці зьдзейсьніць,
Хтосьці — не.
Ну, а пакуль
Усе гэтыя песьні
Толькі для цябе

© Лявон Вольскі

ня зможаш ты зламаць таго,
(якія б не наносіў раны)
хто быў калісь ужо даўно
амаль зь дзяцінства паламаны…

я шторадок праводжу пэндзлем
па струнах нечыяй душы
і калі нешта я накрэмзаў
то варта затыкаць вушы́

у садзе стаяла,
а замуж ня выйшла —
змарнела, завяла,
дзявочая вішня…

Вот так придумывал телегу я
О том, как пишется элегия

ЭЛЕГИЯ 2

Мы скоро встретимся едва ль.
За болью боль,
За далью даль,
За дыркой catcher in the rye <Ловец во ржи>,
За раем тоже рай.
За полднем вечер голубой,
За боем буй,
За геем гой.
Проснись и пой, и бог с тобой
Задрыгает ногой.
Товарищ, тырь. Товарищ, верь.
За дурью дурь,
За дверью дверь.
Здесь и сейчас пройдет за час,
Потом опять теперь.
Семь бед - один переворот.
За кедом кед,
За годом год,
И только глупый не поймет,
Что все наоборот.

Милиционер, миллионер,
За торой бор,
За хором хер.
Премного разных трав и вер.
Бутылка, например.
Катюшин муж объелся груш.
За горем Гор,
За Бушем Буш.
Гомер, твой список мертвых душ
На середине уж.
За приговором приговор,
За морем мур,
За муром вор,
За каламбуром договор.
Гламур, кумар, amor.
Мы испекаем каравай.
За киром кар,
За воем вай.
Лжедмитрий был Первомамай,
И я люблю свой край.
Вокруг качается ковыль.
За далью даль,
За былью быль,
И небольшой автомобиль
Вздымает в поле пыль.
Довольно быстрая езда,
Закат,
Вечерняя звезда,
И незнакомые места.
Все это неспроста.

© Виктор Перевин «Диалектика перехода из ниоткуда в никуда»

я слухаю сьветлыя рытмы
ямайскага рэгі Ўілья́ма Марле́я.
за вокнамі твары марозіць,
дзьме ветрык і, часам, шалее завея…

Айчына, сьветлы вобраз твой —
нязьменны наш маяк
хай цемра ладзіць нам канвой
я добра бачу як
працяг суседняга пляча
жыве ў маім плячы
і людажэрам крумкачам
нас неперамагчы!

рэфрэн:
Фронт! Фронт! Фронт! —
ён маё і тваё абуджэньне,
ён народу майго Адраджэньне
Фронт! Фронт! Фронт!

там сталініст, там бюракрат —
рабы старых ідэй.
яны ствараюць штурматрад —
вандэі ўсіх вандэй.
яны вядуць сьмяротны бой —
ярлык, дубінка, газ,
і не валодюць сабой,
пачуўшы наш адказ!

рэфрэн

я цьвёрда веру ў свой народ,
абуджаны ад сну —
вясны адчуўшы надыход,
вітае ён вясну.
якія б беды не былі
запомні добра ты —
каб жыць і выжыць на зямлі
у Фронт яднай шыхты!

рэфрэн

© Сяржук Сокалаў-Воюш

мы памаўчым яшчэ крыху
аб суме што зьядае душу
аб тым, што нават не магу
у вушка мовіць ўсё што мушу

аб прабачэньнях што ня час
прасіць пад выбухі салюту
аб прызначэньні дзеля нас
аб тым, што зараз мейсца цуду

аб тым, што я цябе люблю,
кахаю, лашчу, не забуду
мы памаўчым яшчэ крыху
бо болей я маўчаць ня буду

ў негатыве каханьне —
толькі на фотаздымку
у жыцьці ж ўсё іначай —
сьлёзы, соплі, абдымкі

і бязьмежная радасьць,
і ў стасунках пяшчота…
вось такая вось гадасьць
дзігітальнае фота.