экипаж корабля прощается с вами [09 Dec 2009|10:10pm] gornal [ mood | ностальгическое ] [ music | тишина ] QIP.ru и Почта.ru подружились. Пока процентов на 20, но на днях подружатся окончательно. Я уже писал подобный текст на тему newmail'а, и повторяться абзац в абзац глупо, но, блин, не каждый день закрываются проекты с десятилетней историей, а чувства примерно те же. gornal@pisem.net/gornal@mailru.com - не помню. Зато помню радость от того, как мы у них отобрали домен mailru.com, и презрение к тому, как они глупо отреагировали. (А вот как сами домен этот проэтосамили - не помню. Но, кажется, при мне. Хотя виноват точно был не я, это бы запомнил. И вообще я в доменах традиционно не виноват :-) ). Ещё в те же времена был клевый и гордый баннер на тему роста почтового ящика у "обычной почтовой службы". Завидовал. Сейчас найти, наверное, вполне реально, только какой смысл? Чуть позже были волны спама про mail15.com. Действительно, круто, даже мне запомнились, при всем моем профессионально-невнимательном отношении. Ребрендинги в hotbox и в pochta.ru я пропустил, даже годы не назову сейчас точно. Но нынешняя "дружба" это не очередной ребрендинг, проект перестал быть самостоятельным. Потом после паузы безумное интервью Семакина, вроде бы единственное Рунет-интервью, которое я в блоге комментировал. Ну а совсем потом - я то продюсер, то не продюсер, то опять продюсер. А оно несмотря на все эти фокусы - продолжает работать. На данный момент я участвовал в редиректе *.list.ru (но не сам list), vspomni.ru, newmail, pochta.ru. kards.ru, mos2.ru, blogi.ru, blogonline.ru считать на этом фоне явно не стоит. А самым трогательным был какой-то чат на одном из мейлрушных проектов (не chat.mail.ru, что-то мелкое типа bk.ru/chat), я его закрывал прямо в прямом эфире. Вот Мохнатик (или Пушистик? или Махнусик? склероз....) что-то написал, а вот ему ответить уже не смогли. И никогда не смогут. 301. Ну и да, мне понадобилось чуть больше трех лет, чтобы убить проект, на который меня взяли на работу и которому я обещал мировое господство :-) post comment

Gopala!... ;-) [09 Dec 2009|08:53pm] dausprungas post comment

Музыка для самотных вампіраў [09 Dec 2009|08:51pm] balachon [ music | Alexandre Desplat - New Moon (The Meadow) | Powered by Last.fm ] З гісторыі пра каханне дзяўчыны да вампіра я кпіў і буду кпіць. Але музычная тэма з другога фільма гэтай сагі - "New Moon" - кранула патаемныя струны маёй душы. Сяджу і слухаю, рыхтуючы тэсты па грамадазнаўству. Лаўлю сябе на думцы, што патаемныя - гэта тыя, што імуць (ямуць) паталогію. Рамантычнасць ва ўсёй красе. post comment

Твиттер [09 Dec 2009|08:45pm] res_explorando Кто меня зафрендит на твиттере, того зафренжу там же в ответ. Я гарантирую это. http://twitter.com/ivanholub post comment

а король то голый. [09 Dec 2009|08:25pm] ja_ryw (...) Вот каким образом случилось, что трущобница переселилась с выставки в роскошный дом на Пятой авеню. Она сразу выказала необъяснимую дикость. Однако ее нелюбовь к ласкам была истолкована как аристократическое отвращение к фамильярности. Бегство от комнатной собачки на середину обеденного стола объяснялось прирожденным стремлением избежать оскверняющего прикосновения. Покушения на домашнюю канарейку объяснялись жестокостью, которая царит на ее родном Востоке. Ее барские ухватки при открывании бидона с молоком снискали ей всеобщее восхищение. Нежелание спать в подбитой шелком корзине и частые столкновения с оконными стеклами доказывали только, что корзинка недостаточно нарядна, а зеркальные стекла недостаточно прозрачны. Частые, но неудачные попытки поймать воробья, порхавшего в огороженном высокой стеной саду, служили лишним доказательством непрактичности королевского воспитания, а посещения мусорного ящика - только простительным чудачеством высокорожденной особы. (с) королевская аналостанка, Э. Сетон-Томпсон

НІР 2007 [09 Dec 2009|08:06pm] damavik Сёння атрымаў разгромную рэцэнзію на сваю ніраўскую працу. Па галоўцы пагладзіць няма за што й напісана блага. Самае жахівае ў гэтай рэцэнзіі, што я з ёй згодны. Праца - перапрацаваны за ноч дыплом, са шматлікасцю памылак, ну, і канцэптуальна не супер. Мог бы адчуваць сябе якім сраным Шпэнглерам, пасля такога фіаско, але не адчуваю. бо праца не дае спакою ды й сумленне даўно не ные. post comment

[09 Dec 2009|07:44pm] sergei_kochegar [ music | Antis - Lietuvos valstybe ] Вырашыў пачаць планамернае азнакамленне з прыбалтыйскай музыкай. Неяк у нас збольшага амаль нічога невядома пра музычнае жыццё ў суседзяў. З канцэртамі да нас прыязджаюць зрэдку, людзі чулі ў лепшым выпадку хіба што пра які Brainstorm (які дарэчы хутка да нас як-раз такі прыязджае). Так вось пытанне: якія хто ведае прыбалтыйскія гурты і можа што параіце? post comment

[09 Dec 2009|06:43pm] lipkovich Почему наше правительство еще не висит вдоль кольцевой дороги на фонарях?. Почему безмолствует Августейшая Администрация? Где зрелища и снижения цен? 1 comment|post comment

гучанне слова [09 Dec 2009|06:04pm] lizdejka сымбаль, міт, Эўропа... а вам якія словы і як лягчэй прамаўляць? post comment

[09 Dec 2009|05:55pm] lipkovich Почему бы за уклонение от обязательной датилоскопии не ввести расстрел на месте? Отказался - получи пулю. Потом с трупа можно взять отпечатки пальцев. Кстати, на труп можно навесить все преступления. Даже отрицательное сальдо. Умер, бля, потому и некому покупать. post comment

Лацінка вяртаецца [09 Dec 2009|05:20pm] nicolaev «Што ты ё, Беларуская Лацінка?» «Звязда» № 229 (26587), 3 снежня 2009 года «…Адзiная праблема, якая замiнае ўваходжанню гэтага варыянта ў нашыя пашпарты, гэта незразумелае нежаданне Мiнiстэрства ўнутраных спраў. Рэч у тым, што нашы дакументы яшчэ не перайшлi на лацiнку з прычыны, як яны кажуць, цяжкасцi напiсання "рысачак" над лiтарамi. Але, прабачце, у век высокiх тэхналогiй проста сорамна так адказваць, бо гэтае пытанне вельмi лёгка развязваецца нават на ўзроўнi звычайнага камп'ютарнага карыстальнiка, бо iснуе шэраг спецыяльных праграм-перакладчыкаў i розных графiчных шрыфтоў…» «Лацінка вяртаецца» «…Добра, што дзяржава пайшла на прававое замацаванне статусу нашай лацінкі. Гэта вельмі разумны крок. Тым больш, што яе плануецца выкарыстоўваць не толькі для перадачы геаграфічных назваў. Той беларуска-англійскі варыянт, што зараз выкарыстоўваецца у нашых пашпартах – гэта пачварная трасянка… Распрацаваны ў НАН варыянт адрозніваецца ад таго, што быў прапанаваны яшчэ Вацлавам Іваноўскім. У першую чаргу адсутнасцю літары «Ł». Яе замяніла «L», а для змякчэння прапануеца выкарыстоўваць «і». З іншых новаўвядзенняў – з’явіўся апостраф, прычым літара «j» захавалася і яго функцыя не да канца зразумелая…» «Jak pisać Łacinkaj?» Keyboard Lithuaniae 1009-2009 — раскладка кампутарнай клавіятуры, дзе ў наяўнасьці ўсе літары лаціны, беларускае лацінскае абэцэды, польскае, літоўскае, латгальскае, яцьвяскае, жамойцкае, латыскае, эстонскае, нямецкае моваў і найзначнейшыя тыпаґрафскія сымбалі. Без праблем інсталюецца, як раскладка для літоўскае мовы. post comment

Лацінка вяртаецца [09 Dec 2009|05:06pm] by_mova [nicolaev] «Што ты ё, Беларуская Лацінка?» «Звязда» № 229 (26587), 3 снежня 2009 года «…Адзiная праблема, якая замiнае ўваходжанню гэтага варыянта ў нашыя пашпарты, гэта незразумелае нежаданне Мiнiстэрства ўнутраных спраў. Рэч у тым, што нашы дакументы яшчэ не перайшлi на лацiнку з прычыны, як яны кажуць, цяжкасцi напiсання "рысачак" над лiтарамi. Але, прабачце, у век высокiх тэхналогiй проста сорамна так адказваць, бо гэтае пытанне вельмi лёгка развязваецца нават на ўзроўнi звычайнага камп'ютарнага карыстальнiка, бо iснуе шэраг спецыяльных праграм-перакладчыкаў i розных графiчных шрыфтоў…» «Лацінка вяртаецца» «…Добра, што дзяржава пайшла на прававое замацаванне статусу нашай лацінкі. Гэта вельмі разумны крок. Тым больш, што яе плануецца выкарыстоўваць не толькі для перадачы геаграфічных назваў. Той беларуска-англійскі варыянт, што зараз выкарыстоўваецца у нашых пашпартах – гэта пачварная трасянка… Распрацаваны ў НАН варыянт адрозніваецца ад таго, што быў прапанаваны яшчэ Вацлавам Іваноўскім. У першую чаргу адсутнасцю літары «Ł». Яе замяніла «L», а для змякчэння прапануеца выкарыстоўваць «і». З іншых новаўвядзенняў – з’явіўся апостраф, прычым літара «j» захавалася і яго функцыя не да канца зразумелая…» «Jak pisać Łacinkaj?» Keyboard Lithuaniae 1009-2009 — раскладка кампутарнай клавіятуры, дзе ў наяўнасьці ўсе літары лаціны, беларускае лацінскае абэцэды, польскае, літоўскае, латгальскае, яцьвяскае, жамойцкае, латыскае, эстонскае, нямецкае моваў і найзначнейшыя тыпаґрафскія сымбалі. Без праблем інсталюецца, як раскладка для літоўскае мовы. post comment

Дыбільны верш - можна далей не чытаць [09 Dec 2009|05:02pm] retshyz NIHIL Больш за больш Больш за боль Больш чым жах – Калі думкі Хаваюцца ў словах, Калі словы Не болей чым прах, Калі прах Гэта толькі выснова: “Як ёсьць ты –ёсьць імя Ад імя ёсьць няма”. Больш не больш Чалавек ад народзін За нішто, за балота, За боль, за падман, Бо чым боль Больш не зьведаў ніводзін. Праз дрыгву і балоты Народжаных слоў Прыйдзеш зноў У нішто, у самоту. Жах зьбірае імёнаў Спрадвечны улоў А імёны – што мёд, Толькі ў сотах. І няма родзіць жах Родзіць боль і імя Іх адсутнасьць – Выключная цнота. Толькі ў словах Ёсьць існасьці знак Асязальна-самотнага: Хто ты? post comment

гісторыя і міты [09 Dec 2009|04:26pm] alesarkush Андрэй Катлярчук: Найвялікшы міф нашай гісторыі - “ВКЛ - беларуская дзяржава” http://news.tut.by/society/art154609.html 1 comment|post comment

На тему сломавшихся уведомлений о комментах в ЖЖ [09 Dec 2009|04:03pm] belnetmon "..Предлагаем экслюзивные жесткие диски с подшипниками со смазкой из жабьего жира, для ценителей" 1 comment|post comment

ВКЛ - беларуская дзяржава? [09 Dec 2009|03:43pm] nicolaev Андрэй Катлярчук: Найвялікшы міф нашай гісторыі - “ВКЛ - беларуская дзяржава” via czalex: «У гутарцы з карэспандэнтам навуковец распавёў пра найвялікшыя міфы беларускай гісторыі і слабасці нашай гістарыяграфіі, надзвычайныя знаходкі ў замежных архівах і тое, што чакае беларускую нацыю ў бліжэйшай перспектыве…» 2 comments|post comment

Бесславные ублюдки. рецензия [09 Dec 2009|03:31pm] cap_eretyk II Мировая 2.0 Если честно, я почти два года побаивался, что Тарантино спекся. Режиссер он, конечно, легендарный, только вот последние его опусы все чаще вызывали недоумение. Особенно, шедевр под названием «Deathproof», который российские толмачи со свойственным им цинизмом (читай тупостью) перевели как «Доказательство смерти». Это самое «доказательство» оказалось чушью. Причем чушью, как и сам Тарантино, легендарной.  А потому известие, что новое творение старины Квена — «Бесславные ублюдки» — посвящено  II Мировой войне, особого оптимизма не вызывало. Что мог знать Тарантино о войне? Естественно то, что ее выиграли американцы. Причем еврейскими руками. Полная рецензия на фильм post comment

альтернативная история [09 Dec 2009|03:19pm] lipkovich - Как тебя зовут? У неё было лицо с фиолетовым оттенком, голубые глаза, из- под зеленой вязаной шапочки торчали светлые локоны. Волосы на вид были жесткие, как проволока. - Анна меня зовут, - ответила она. Ей кивнули, что должно было означать «Очень приятно» и продолжили вопросительно ждать. Анна шумно вдохнула воздух. Не, не пахнет от неё. А ведь должно… Коричневый потертый плащ, пластиковый белый пакет в руках. Она показала подбородком на пакет. - Ага, - спохватилась зеленая шапочка, - вот. Плоская банка с иероглифами. Боже мой, что это? - Собака? – Анна поёжилась. Китайское – самое лучшее… Шапочка фыркнула и неожиданно сунула банку ей под нос. «… в соусе» успела прочесть Анна. - Вкусно хоть? Шапочка прочла надпись, шевеля губами, и задумалась, устремив взгляд куда-то вверх. - Что он мне оставил, - услышала Анна шепот. В этот момент обладательницу шапки задели плечом. Грузная женщина, выходящая из магазина с оттопыренными карманами. В каждом по бутылке какой-то темной отравы. Шапочка чуть не упала в кипящую возле крыльца лужу. - Извини, Машка, - у женщины было серое лицо. - Какая я тебе Машка? – обиделась шапочка и обратилась к Анне, - вот коза, - она повела головой в сторону бабы, которая уже прыгала через лужи по направлению к подошедшей электричке, - Меня Эмма зовут. И повторила для большей убедительности - Эмма. Эмма, так Эмма, подумала Анна. Все равно как зовут. Плевать. Она долго шла к железнодорожным путям, пётляла, уклонялась, но все-таки неуклонно приближалась к платформе. Неожиданно для себя заскочила в магазин, в котором воняло кислой капустой и гнилыми овощами, чуть не поскользнулась на грязном полу и не успела сделать и шага обратно на улицу, как с неба полилось. Сплошная стена. Налетел ветер, дождь из теплого превратился в ледяной. Анна криво улыбнулась про себя. Вот задумала же, должно быть всё равно, а противно. И тут же спросила: чего противно? И внутренний голос ответил: холодная вода, бррр. Пришлось вернуться под навес перед входом в магазин. Попало за шиворот, она сняла очки и принялась их протирать. В этот момент раздался тихий, чуть с хрипотцой голос. - А не хотите ли выпить бутылку вина? Она продолжала протирать стёкла, близоруко сощурилась и ответила: - А почему бы и нет? – и прислушалась к своему организму. Даже не передёрнуло. Зеленая шапочка, жесткие волосы. Странный голос. Где я его слышала… Анна вспомнила, как в парке подошла баба без возраста с разбитой губой и поинтересовалась, не желают ли они - она сидела с приятельницей-художницей и пили токайское - мальчика. Приятельница встрепенулась, они вошли в соседний дом, залезли на чердак и там, ударяясь головой о деревянные балки, чихая и чертыхаясь, остановились возле странно свистевшего во сне существа. - Вот, - сказала разбитая губа и протянула руку к токайскому. - Как тебя зовут? – Анна осторожно ткнула ногой туда, где по её расчетам должна была быть задница. Тряпьё зашевелилось, появилось лицо, с огромным синяком под глазом и произнесло хриплым голосом: - Эмма. Может просто совпадение, подумала Анна. Они уже сидели в беседке возле детского сада, Эмма постелила газету на исписанную ругательствами лавку, достала из пакета пару когда-то одноразовых стаканов, которые вытерла куском газеты, консервы и две пластиковые вилки. С чпокающим звуком открылась банка. В стаканы забулькало. Жидкость оказалась тягучей приторной сладкой и противной. Анна для приличия поковыряла вилкой в консервах. Что-то розовое в банке вызвало отвращение. Эмма закурила сигарету. - Я тебя сразу узнала, - сказала она. Анне стало тяжело дышать. Воздух стал спертым, как на том самом чердаке. - Нет, - жестко сказала Анна и встала, - ты меня не узнала. Хорошо, что дождь прекратился. Её сердце колотилось как бешенное. Дождь смывает все следы… Она встала. Её собутыльница увидела, как Анна быстрым решительным шагом приближается к путям. Из-за поворота появляется товарняк. Анна подходит к рельсам и ныряет под поезд… 2 comments|post comment

Беларуская шляхта [09 Dec 2009|02:46pm] by_politics [lyavon] Калі ва ўсёй Еўропе панаваў антысемітызм, рэлігійны і этнічны ціск, у ВКЛ габрэі і татары мелі не толькі правы і гарантыі, але і магчымасць зрабіць палітычную кар’еру. Тое, што ў Расійскай імперыі яны атрымалі толькі пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі. Кожны габрэй, які дабравольна прымаў хрысціянства, згодна Статуту аўтаматычна атрымліваў шляхецтва. Цікава, што ў пачатку 18 стагоддзя, паводле даследавання Змітра Яцкевіча “Малы гербоўнік Халопеніцкай шляхты”, каля 11% шляхты заходняй частцы Аршанскага павета мелі габрэйскія карані. Ані ў Расіі, ані ў Польшчы падобнае немагчыма было тады ўявіць. http://news.tut.by/society/154609.html 1 comment|post comment

Найвялікшы міф нашай гісторыі - “ВКЛ - беларуская дзяржава” [09 Dec 2009|02:40pm] by_politics [lyavon] - Ад айчынных гісторыкаў - да гісторыі. Якія, з вашага гледзішча, найвялікшыя міфы ў гісторыі Беларусі? - Найперш, канечне, той, што Вялікае княства Літоўскае - беларуская дзяржава. ВКЛ было сярэднявечнай краінай, у якой галоўную ролю адыгрывала палітыка, дынастыя (якая была ўсё ж балцкай) і цэрквы, але зусім не этнічны прынцып. Што да мовы, то адукаваныя людзі размаўлялі па-рознаму. Да прыкладу, вялікі гетман ВКЛ Януш Радзівіл ужываў старабеларускую, польскую, лацінскую і літоўскую. На ўсіх гэтых мовах ён пісаў, гадаваўся па чарзе ў Беларусі і на Жмудзі, належаў да арыстакратыі дзяржавы, фундаваў у тым ліку літоўскі кальвінісцкі друк... Таму, упэўнены, ён быў бы вельмі здзіўлены, калі б мы запыталіся ў яго: “Ты хто - беларус ці літовец?” Беларусы як сучасная нацыя пачынае фармавацца ў 19 стагоддзі, і нейкі прамежкавы вынік атрымаўся толькі са з’яўленнем СССР. То бок, тыя, хто ніколі не жыў у БССР, не лічаць сябе беларусамі. Гэтак, вы не знойдзеце цяпер мясцовых беларусаў на этнічна беларускіх Смаленшчыне і Браншчыне, усе беларусы там - выхадцы з БССР. Затое ў Беласточчыне яны ёсць, бо няхай усяго два гады, але гэтыя землі былі ў Савецкай Беларусі. У адрозненне ад цяперашняй шведскай дзяржавы, якая ёсць спадкаеміцай Шведскага каралеўства 15-17 стагоддзяў, сучасныя Беларусь і Літва захавалі толькі асобныя рэлікты ВКЛ (напрыклад, архітэктуру), а не наўпроставую сувязь. Пасля знікнення княства яго народы апынуліся ў Расійскай імперыі і жылі там з улікам СССР 200 гадоў. Як вынік, і незалежныя краіны паўсталі на зусім іншых грунтах, перадусім сучаснага нацыяналізму і этнапалітыкі. Побач з міфам пра ВКЛ любяць казаць пра “беларускі горад Вільню”. Маўляў, на пачатку 20 стагоддзя літоўцаў у Вільні было каля 3%. Дык і беларусамі сябе лічылі са 154 тысяч жыхароў усяго 4,5%. Каля 40% было габрэяў, 20% расійцаў, калі не памыляюся, астатнія пісаліся палякамі. Апошнія размаўлялі на польскім дыялекце "крэсаў", і мы не маем права сцвярджаць, што яны не палякі, бо гэта іхні выбар. Беларусы ўвесь час пішуць пра “Нашу ніву” і іншыя беларускія выданні, але ў гэты ж час у Вільні друкаваліся і літоўскія газеты ды часопісы, а побач з беларускай гімназіяй была і літоўская, не кажучы ўжо пра польскія. http://news.tut.by/society/154609.html 3 comments|post comment

navigation [ viewing | most recent entries ] [ go | earlier ]